Beklimming Hohe Dock 3348m

Weekendje klimmen en afzien in het Grossglockner gebied

De Oberwalderhuette (2972m) ligt op de Grosser Burgstall, een enorm rotseiland in de Obere Pasterzengletscher en is het belangrijkste uitgangspunt voor firnijsbeklimmingen in het Glocknergebied. De Oostenrijkse berggidsenopleiding en de opleiding van de Oostenrijkse bergreddingsdienst organiseren hier hun eindexamen.

De Oberwalderhuette, onder beheer van een berggids (getrouwd met een Nederlandse vrouw), is te vinden bovenaan de Grossglockner Hochalpenstrasse. Laat je goed van te voren informeren hoe de omstandigheden zijn en of de Hochalpenstrasse open is. Gewoonlijk loop je in 2-3 uur vanaf de gletsjer naar de hut toe. Onze omstandigheden waren anders. Door versgevallen sneeuw moesten we 2 uur wachten voor de pas open ging en hebben we al met al 5 uur gelopen om de hut te bereiken.

Een vroege start vanaf de Oberwälderhütte

Stap voor stap volg ik de groep. Bij iedere stap hoor ik mijn ademhaling. Het valt niet mee op deze hoogte. Mijn ongeacclimatiseerde lichaam protesteert aan alle kanten. “Hijg hijg” proestend loop ik omhoog. In de verte zie ik de berg die we gaan beklimmen. “Oef” wat lijkt ie ver weg! Gisteren waren we nog in Nederland. En nu hier. Op 3000 meter hoogte, bij de Oberwälderhütte (2972 m). Onze Oostenrijkse berggids HansJörg loopt voorop. Met enorme gratie en gemak zie ik hem gaan. “Volg vooral je eigen tempo” zegt HansJörg. En ondertussen marcheert hij door. “Och och, waar ben ik aan begonnen”? In 3 dagen vier drieduizenders beklimmen…. “Het liefst met sneeuw en ijs” hadden we tegen HansJörg gezegd. “Mixed klimmen, dat willen we graag”!

Bij iedere stap zak ik weg in de diepe sneeuw. Er ligt gigantisch veel. Gelukkig hebben we sneeuwschoenen aan, anders waren we tot onze knieën weggezakt. Het is zo stil dat je het knarsen van de sneeuw onder je voeten hoort. Het wordt steeds steiler. Eerst diep ademhalen en dan zet ik de volgende stap. De sneeuw wordt steeds meer poedersuiker en ik glijd elke keer weer zeker een halve stap terug. “Pfff….”. “Op je tenen blijven staan en hak omhoog houden” geeft Mario als tip. Het is voor hem een stuk makkelijker daar beneden en ik denk: “wacht jij maar tot je hier bent…” Ondertussen probeer ik zijn tips op te volgen…Ik voel mijn kuiten spannen en verzuren. Ik ga verder op mijn tenen, met de hakken omhoog en gooi dan met een zwieperd mijn sneeuwschoen omhoog. “Houdt ie het of niet…? Ratsj…….daar glijd mijn voet weer naar beneden. “Zo kom ik nooit boven”! Dit kost me toch een kracht! Op driekwart van de berg lukt het niet meer. Onder me zie ik een ravage van al mijn pogingen en is er geen fatsoenlijk stukje sneeuw meer over.

Beklimming Hohe Dock 3348m
Beklimming Hohe Dock 3348m

Beklimming Hohe Dock (3348 m)

We besluiten de sneeuwschoenen uit te doen en verder met stijgijzers te gaan. Het beloofde ijs is nergens te bekennen. Het ijs op de berg is helaas met een deken van sneeuw bedekt. De laatste meters klimmen we omhoog. Bovenaan gekomen zien we rechts de top liggen. Met boven op de rots een groot magnifiek kruis. Het wordt nog even klauteren, mixed klimmen voordat we boven zijn. En dat met grote bergschoenen en stijgijzers aan. “Ai ai ai, ik begin al aardig moe te raken”. Ik denk aan de woorden van onze hardlooptrainer, vlak voor vertrek: “Je hebt genoeg conditie, dat gaat je lukken”. Waarop ik zei: “voor de bergen is het nooit goed genoeg”. INDERDAAD, het kan altijd beter…

We beginnen aan de klimtocht naar boven. Over de grote rotsblokken, deels nog bedekt met sneeuw, vinden we onze weg naar boven. De grepen voor je handen zijn klein en er zijn weinig plekken om je voeten te plaatsen. Soms moeten we echt grote stappen maken en jezelf omhoog werken. “Toch maar meer krachtoefeningen doen”. Ik merk dat ik niet gewend ben om vanuit mijn benen mezelf omhoog te duwen. Mijn ogen zoeken de rots af voor kleine oneffenheden waar ik mijn grote kunststofschoen mt 43 met stijgijzer kwijt kan. Hoe is Mario hier omhoog gegaan? Ik kijk omhoog en ik zie Mario net een grote stap zetten. “Tja, met zulke lange benen ….kan ik het ook”!

Nog een paar grepen en ik ben er. Ik duw me het laatste stuk omhoog en zie een glunderende gids:
“Berg Heil, Du hast es geschafft”!

Pallavacinirinne route

Vanuit de top kijk ik naar de hoge majestueuze toppen om me heen, vol met sneeuw bedekt. Daar rechts ligt de Grossglockner (3798 m), de hoogste berg van Oostenrijk. HansJörg vraagt of we die de volgende keer gaan doen: “daar is altijd voldoende ijs, in de Pallavacinirinne”! Het is één van de beroemdste ijsroutes van de Alpen; waar de eerste klimmers (o.m. Palavacini) in 1896 2500 treden met pickel in het ijs hakten om zo de Grossglockner te bedwingen. “Het is 600 meter omhoog, 50-60 graden”. Uhh.., misschien…..”. Eerst nog mijn conditie verder verbeteren …….”  (en oma en opa lief aankijken of de kinderen wat langer mogen logeren.. 🙂 )

Grösse Bärenkopf een mooie drieduizender 3396m
Grösse Bärenkopf een mooie drieduizender 3396m

Dit was de 1e top die dag. Die dag hebben we nog 2 andere toppen van ruim 3.000 meter gedaan….
We hebben daarna heerlijk geslapen 🙂

Désirée & Mario
Salzburgerland
Juni 2009